Rond Maaskantje vindt de Tour zijn ware zelf

Met een zachte g en een keiharde pistoolknal schoot op zondag 24 juni om 8.15 ’s morgens de burgemeester van Den Bosch Jack Mikkers het peloton van de Tour Culinair op weg voor het Brabants Kwartiertje, de Brabantse editie van de Tour Culinair. Het zou de geschiedenis in gaan als een zonovergoten, historische, grensverleggende en razendsnelle Tour waar nog lang over gesproken zal worden.

Dat begon al op de avond ervoor tijdens de Get Together Party in de bar van conferentiehotel de Ruwenberg in St. Michielsgestel. Aan de toog zaten onbekende jonge kerels met afgetrainde lijven. Sommigen dronken frisdrank. Het was het gevolg van een drastische koerswijziging van het bestuur een jaar eerder, waarin verjonging werd aangekondigd. Verdwenen was de oude garde. Niet dat alles was veranderd. Sommige dingen bleven die avond bij het oude. Er was de goedgevulde goodiebag van onze trouwe hoofdsponsor Kolibrie – hoeveel bidons passen er in hemelsnaam op een fiets? Er was voldoende Vedett – hoeveel bier past er in een mens? -, er waren meer dan voldoende bitterballen. Rick Claus was er opnieuw bij. En Toni Kroos schoot de Duitsers ver in blessuretijd met een onhoudbare bitterbal langs de Zweden.

De volgende ochtend verzamelde iedereen zich na het royale ontbijt rond de espressobar van Buscaglione, voor de traditionele start up cafeïne-shot. Na de speech van burgemeester Jack Mikkers – Den Bosch heeft de hoogste gemiddelde besteding, wat goed nieuws is – schoot het peloton uit de startblokken voor een tweedaagse tour van 260 kilometer. Voor sommigen werd dat 270 kilometer, maar daarover later meer.

En toen diende de metamorfose zich aan. Het peloton reed veel sneller dan normaal. Er werd geen ‘tandje!’ geroepen, geen ‘wachten!’ Nee, de renners reden geconcentreerd en bloc over de Brabantse wegen. Ruim voor op schema arriveerde de tour bij de koffie-met-appelgebak-met-slagroom-stop bij De Gouden Leeuw in Vessem. Nóg verder voor op schema arriveerde de tour bij De Drie Linden in het Belgische Postel. Bert Vossebeld pleitte voor een extra lusje. Zelfs de stevige Bourgondische lunch met stoofvlees en Belgisch bier bracht de renners niet uit hun evenwicht. Sterker, er ging een tandje bij. Wat zeg ik, twee tandjes. Er werd plotseling fenomenaal hard gereden! En ’s middags bij de champagnestop bij Hemels in Vught was iedereen nog net zo fris en vers als de oesters die er werden geserveerd! Zelfs Rick Claus vertoonde aan de meet geen spoor van slijtage, mede dankzij zijn nieuwe velo. Het was een klein wonder, zo constateerde men onder het genot van bier, haring en - opnieuw - bitterballen. Maar niet iedereen was flabbergasted. Bij de KASerne in Den Bosch had men al geanticipeerd op het voortrazende peloton. Daar verwachtte men de renners om 15.00 aan tafel voor het preidiner. Wat dan weer iets te enthousiast was. Tijdrijden okay, maar tijdreizen lukt zelfs de verjongde Tour Culinair niet.

Dag twee. Na het royale ontbijt verzamelde iedereen zich rond de espressobar van Buscaglione, voor de traditionele start up cafeïne-shot. Er was weer een speech, een foto, een schot. Het klikken van de schoenen in de pedalen. Maar toch was er iets veranderd. Er was onzekerheid in het peloton. Vandaag stond een rit van 145 kilometer op het programma, een kaap die de meesten dit jaar nog niet gerond hadden. Zouden er vandaag renners in problemen geraken?
Bij de koffie in de Efteling zat iedereen er nog fris bij. Vol aandacht werd er geluisterd naar de inspirerende voordracht over de visie van de Efteling op hospitality. Of waren de renners in gedachten al bij wat komen ging? Een stuk van meer dan 50 kilometer richting de lunch bij bierbrouwerij Oijen, het laatste deel vrij tempo?
Even werd het peloton opgeschrikt door een harde valpartij van het nieuwe lid Martin Matser. Typerend voor de nieuwe mores in het peloton: bijna net zo snel als hij was gevallen, zat hij weer op zijn fiets. En toen ging het tempo omhoog. Bert Vossebeld op kop, daarachter Daan Kroone, het nieuwe lid met z’n strandfiets. Een fiets met brommerbanden en dito snelheid! Amechtig zat een handjevol oudgedienden in zijn dikke wiel. 40 kmh ging het, 45 kmh! Over de bochtige dijken zoefde het selecte clubje richting brouwerij. Althans, als die afslag niet was gemist. ‘We zijn te ver doorgereden!’, riep mede-organisator Rik Hüsken vertwijfeld halverwege een kaarsrechte polderweg. De rest kon alleen nog naar adem snakken. Dan verderop maar naar rechts. En nog een keer naar rechts. En toen stond het groepje weer bij het beginpunt. Het was nog 8 kilometer naar Oijen, waar de rest inmiddels aan de soep zat.

Na de lunch ging het richting Veghel. In de omgeving van Maaskantje werd het peloton warm onthaald door een jongere in een Golfje. ‘Alle wielerenners zijn hohmoh!’ riep hij uit zijn open raampje. Waarna deze new kid turbo zijn weg vervolgde. Het regiocomité had zijn werk voortreffelijk gedaan.
Maar het hoogtepunt van deze rit was toch wel de Champs Élysées-waardige ontvangst bij Sligro in Veghel, waar het peloton dwars door de magazijnen mocht rijden – en verkeerd reed.

Tot slot het sprookjesachtige slotdiner. Na de traditionele bier-haring-bitterballen-en-dan-snel-douchen party stond iedereen aan de oevers van de Dommel klaar om met fluisterstille elektrische tesla-bootjes naar het diner op Kasteel Maurick gebracht te worden. Aan boord waren bubbels en amuses, de zon scheen over het Brabantse land, de Dommel was zo glad als een spiegel. Langs de oever liep Wim Cox.

Het nieuwe tour-lid Klaas van Leengoed, general manager en mede-eigenaar van het ‘nieuwe’ Kasteel Maurick verwelkomde zijn gasten met een bijzonder inspirerend verhaal over zijn kasteel en met de ontboezeming dat hij voordien nog nooit had gefietst. Klaas reed de 260 kilometer fluitend.

En dan was er óók nog een emotionele bestuurswissel. Tour-Boegbeeld Ton Lenting gaf de ‘voorzittershamer’ (een stuur met fietsbel) over aan Richard Francke. Het was een emotionele, mooie, warme ceremonie. En het excellente verloop van deze Brabantse tour was – na de controversiële koerswijziging van het afgelopen jaar – het mooiste afscheidscadeau dat een uittredend voorzitter zich kan wensen.Het diner was voortreffelijk, de nieuwe voorzitter gevat, de Telegraaf kwam te laat, in Brabant klopte alles. De wereld was bijna perfect.