Rond Maaskantje vindt de Tour zijn ware zelf

Met een zachte g en een keiharde pistoolknal schoot op zondag 24 juni om 8.15 ’s morgens de burgemeester van Den Bosch Jack Mikkers het peloton van de Tour Culinair op weg voor het Brabants Kwartiertje, de Brabantse editie van de Tour Culinair. Het zou de geschiedenis in gaan als een zonovergoten, historische, grensverleggende en razendsnelle Tour waar nog lang over gesproken zal worden.

Dat begon al op de avond ervoor tijdens de Get Together Party in de bar van conferentiehotel de Ruwenberg in St. Michielsgestel. Aan de toog zaten onbekende jonge kerels met afgetrainde lijven. Sommigen dronken frisdrank. Het was het gevolg van een drastische koerswijziging van het bestuur een jaar eerder, waarin verjonging werd aangekondigd. Verdwenen was de oude garde. Niet dat alles was veranderd. Sommige dingen bleven die avond bij het oude. Er was de goedgevulde goodiebag van onze trouwe hoofdsponsor Kolibrie – hoeveel bidons passen er in hemelsnaam op een fiets? Er was voldoende Vedett – hoeveel bier past er in een mens? -, er waren meer dan voldoende bitterballen. Rick Claus was er opnieuw bij. En Toni Kroos schoot de Duitsers ver in blessuretijd met een onhoudbare bitterbal langs de Zweden.

De volgende ochtend verzamelde iedereen zich na het royale ontbijt rond de espressobar van Buscaglione, voor de traditionele start up cafeïne-shot. Na de speech van burgemeester Jack Mikkers – Den Bosch heeft de hoogste gemiddelde besteding, wat goed nieuws is – schoot het peloton uit de startblokken voor een tweedaagse tour van 260 kilometer. Voor sommigen werd dat 270 kilometer, maar daarover later meer.

En toen diende de metamorfose zich aan. Het peloton reed veel sneller dan normaal. Er werd geen ‘tandje!’ geroepen, geen ‘wachten!’ Nee, de renners reden geconcentreerd en bloc over de Brabantse wegen. Ruim voor op schema arriveerde de tour bij de koffie-met-appelgebak-met-slagroom-stop bij De Gouden Leeuw in Vessem. Nóg verder voor op schema arriveerde de tour bij De Drie Linden in het Belgische Postel. Bert Vossebeld pleitte voor een extra lusje. Zelfs de stevige Bourgondische lunch met stoofvlees en Belgisch bier bracht de renners niet uit hun evenwicht. Sterker, er ging een tandje bij. Wat zeg ik, twee tandjes. Er werd plotseling fenomenaal hard gereden! En ’s middags bij de champagnestop bij Hemels in Vught was iedereen nog net zo fris en vers als de oesters die er werden geserveerd! Zelfs Rick Claus vertoonde aan de meet geen spoor van slijtage, mede dankzij zijn nieuwe velo. Het was een klein wonder, zo constateerde men onder het genot van bier, haring en - opnieuw - bitterballen. Maar niet iedereen was flabbergasted. Bij de KASerne in Den Bosch had men al geanticipeerd op het voortrazende peloton. Daar verwachtte men de renners om 15.00 aan tafel voor het preidiner. Wat dan weer iets te enthousiast was. Tijdrijden okay, maar tijdreizen lukt zelfs de verjongde Tour Culinair niet.

Dag twee. Na het royale ontbijt verzamelde iedereen zich rond de espressobar van Buscaglione, voor de traditionele start up cafeïne-shot. Er was weer een speech, een foto, een schot. Het klikken van de schoenen in de pedalen. Maar toch was er iets veranderd. Er was onzekerheid in het peloton. Vandaag stond een rit van 145 kilometer op het programma, een kaap die de meesten dit jaar nog niet gerond hadden. Zouden er vandaag renners in problemen geraken?
Bij de koffie in de Efteling zat iedereen er nog fris bij. Vol aandacht werd er geluisterd naar de inspirerende voordracht over de visie van de Efteling op hospitality. Of waren de renners in gedachten al bij wat komen ging? Een stuk van meer dan 50 kilometer richting de lunch bij bierbrouwerij Oijen, het laatste deel vrij tempo?
Even werd het peloton opgeschrikt door een harde valpartij van het nieuwe lid Martin Matser. Typerend voor de nieuwe mores in het peloton: bijna net zo snel als hij was gevallen, zat hij weer op zijn fiets. En toen ging het tempo omhoog. Bert Vossebeld op kop, daarachter Daan Kroone, het nieuwe lid met z’n strandfiets. Een fiets met brommerbanden en dito snelheid! Amechtig zat een handjevol oudgedienden in zijn dikke wiel. 40 kmh ging het, 45 kmh! Over de bochtige dijken zoefde het selecte clubje richting brouwerij. Althans, als die afslag niet was gemist. ‘We zijn te ver doorgereden!’, riep mede-organisator Rik Hüsken vertwijfeld halverwege een kaarsrechte polderweg. De rest kon alleen nog naar adem snakken. Dan verderop maar naar rechts. En nog een keer naar rechts. En toen stond het groepje weer bij het beginpunt. Het was nog 8 kilometer naar Oijen, waar de rest inmiddels aan de soep zat.

Na de lunch ging het richting Veghel. In de omgeving van Maaskantje werd het peloton warm onthaald door een jongere in een Golfje. ‘Alle wielerenners zijn hohmoh!’ riep hij uit zijn open raampje. Waarna deze new kid turbo zijn weg vervolgde. Het regiocomité had zijn werk voortreffelijk gedaan.
Maar het hoogtepunt van deze rit was toch wel de Champs Élysées-waardige ontvangst bij Sligro in Veghel, waar het peloton dwars door de magazijnen mocht rijden – en verkeerd reed.

Tot slot het sprookjesachtige slotdiner. Na de traditionele bier-haring-bitterballen-en-dan-snel-douchen party stond iedereen aan de oevers van de Dommel klaar om met fluisterstille elektrische tesla-bootjes naar het diner op Kasteel Maurick gebracht te worden. Aan boord waren bubbels en amuses, de zon scheen over het Brabantse land, de Dommel was zo glad als een spiegel. Langs de oever liep Wim Cox.

Het nieuwe tour-lid Klaas van Leengoed, general manager en mede-eigenaar van het ‘nieuwe’ Kasteel Maurick verwelkomde zijn gasten met een bijzonder inspirerend verhaal over zijn kasteel en met de ontboezeming dat hij voordien nog nooit had gefietst. Klaas reed de 260 kilometer fluitend.

En dan was er óók nog een emotionele bestuurswissel. Tour-Boegbeeld Ton Lenting gaf de ‘voorzittershamer’ (een stuur met fietsbel) over aan Richard Francke. Het was een emotionele, mooie, warme ceremonie. En het excellente verloop van deze Brabantse tour was – na de controversiële koerswijziging van het afgelopen jaar – het mooiste afscheidscadeau dat een uittredend voorzitter zich kan wensen.Het diner was voortreffelijk, de nieuwe voorzitter gevat, de Telegraaf kwam te laat, in Brabant klopte alles. De wereld was bijna perfect.

Verjongd prof-peloton koerst door Achterhoek

Onder een werkelijk stralende zon koerste het sterk verjongde peloton van de Tour Culinair op zondag 22 april door de prachtige Achterhoek en een stukje Duitsland. Veertig professionals uit horeca en toerisme legden zo’n 60 kilometer af, onderweg wachtte hen een geweldige verrassing.

Op deze mooie zondag in april vond de traditionele opening van het Tour Culinair-seizoen plaats bij één van de locaties van het Achterhoekse imperium van de familie Gesthuizen: partycentrum Plok in Didam. Een voor een arriveerden de renners uit het hele land en parkeerden zij hun befietsdragerde voitures op de enorme parking van Plok. De helft van het Achterhoekse asfalt ligt in Didam. Onder het genot van de traditionele Buscaglione-espresso kletsten de horeca-profs bij, na een lange en voor sommigen te lange fietsloze winter.

Heuglijk was dat zich op deze zonovergoten zondag een aantal nieuwe gezichten bij het peloton voegden, te weten:

Alain Schepers - Bierista.nl
Berend Schans - VNPF
Erik de Mönnink - De Swarte Ruijter
Erik Ginjaar - Postillion Hotels
Martin Matser - Van der Valk

Een ander nieuw gezicht was Wiebe de Vries, zoon van Lammert en Sjoukje en de kersverse directeur van het beroemde hotel De Wereld in Wageningen dat in het najaar door de familie op de kop werd getikt.

Na het verwelkomen van de nieuwe en oude gezichten door Tour-voorzitter Ton Lenting, vond om 10 uur exact het denkbeeldige startschot plaats en vertrok de meute oostwaarts. De tocht ging over dijken, langs weilanden en sloten, en over een heuse Duitse berg: de beroemde berg van Elten. Bovenop deze mythische berg wachtte het peloton een geweldige verrassing, namelijk het in aanbouw zijnde hotel Hoch Elten van de familie Gesthuizen. Dit voormalige kurhotel wordt door de familie in al zijn glorie hersteld. Het hotel ligt bovenop de stuwwal van Elten en het op het zuiden gerichte terras biedt een schitterend uitzicht over de overs van de Rijn. Bij goed weer reikt het zicht tot aan Nijmegen. Hoewel er nog het een en ander aan moet gebeuren, is de planning dat het in het voorjaar van 2019 de deuren opent.

Na de uitleg van Frank Gesthuizen over dit bijzondere project, een verkwikkende espresso en een stuk gebak, vertrok het peloton weer richting Nederland. Terwijl de zon weerkaatste in de Rijn, beleefden de pedaleurs een onvergetelijke klassieker. Die werd traditioneel afgesloten met bier, bitterballen, een toespraak van de voorzitter en een verfrissende douche in de sfeervolle loungeruimte beneden het complex. De voortreffelijke lunch met passende wijn was wederom TC-waardig.

Karel de Vos Classic 2017

Op 1 Oktober ging de Karel de Vos Classic van start met als traditioneel vetrekpunt landgoed Groot Warnsborn in Arnhem. Het was de vijfde keer dat KdV-classic werd verreden, de najaarsklassieker van de Tour Culinair die de naam draagt van ons erelid Karel de Vos.

Vanaf 09.30 uur verzamelde het Tour-peloton zich op deze mooie locatie van Lammert en Sjoukje de Vries. Tourvrienden, partners, sponsors en introducees genoten van een heerlijke kop koffie van sponsor Buscaglione, mét appelgebak en slagroom. Want voor zo’n klassieker moet je goed stapelen. Het prachtige weer – schijnt de zon weleens niet in Arnhem – zorgde voor een bijna vlekkeloze tocht, het materiële malheur bleef beperkt tot 1 weigerachtig klikpedaal en 1 leegloper. Dat is weleens anders geweest. Het peloton volgde het spoor van de Liberation Route, de tocht van de geallieerden in 1944/45 die de bevrijding moesten brengen. Zo reed het wielerpeloton over de John Frost brug en langs de velden waar de para’s in ’44 werden gedropt. Tevens was er op precies het goede moment een korte champagnestop bij het eigen wijndomein van Groot Warnsborn.

Bij terugkomst genoot iedereen in de najaarszon van Karels traditionele bier en bitterballen, Na een snelle opfrisbeurt onder de douche, was het tijd voor het laatste hoogtepunt van deze dag. Een fantastische lunch, een culinair hoogstandje van de brigade van Groot Warnsborn. Tijdens de lunch nam voorzitter Ton Lenting met hartverwarmende woorden afscheid van onze eigen veteranen: vijf Tourvrienden waaronder enkele boegbeelden, namelijk Hermannus Stegeman, Peter-Paul van der Kaaij, Cees Wiltschut, Luit Ezinga en Paul Udo. De laatste drie behoren tot de boegbeelden van de Tour en hebben een enorme staat van dienst in het bestuur en in de organisatie van de Tour. Zo organiseerde Luit Ezinga de memorabele lustrumtour naar de Champagnestreek. Paul Udo werd – bij hoge uitzondering - benoemd tot Lid van Verdienste en kreeg de bijbehorende unieke oorkonde uitgereikt. Udo - ook wel 'Nr. 1' en op de fiets herkenbaar aan zijn stijlvolle witte shawl - verreed 36 Tours en is de enige Tourvriend die er vanaf het eerste begin bij was. Met het afscheid van deze kopmannen is de gemiddelde leeftijd van het peloton plots fors gedaald. Hopelijk beseft de jeugd in welke voet/wielsporen ze treedt.

Tour Culinair sloopt de Zeeuwse kasseien

Afgelopen weekend 25 en 26 juni raasde het peloton van de Tour Culinair door Zeeuws-Vlaanderen. Onder ideale weersomstandigheden fietsen de 40 kopstukken uit horeca en toerisme zo’n 250 kilometer over de Zeeuwse wegen.

De 36e editie van de Tour Culinair startte in Terneuzen. Uitvalsbasis was het Hampshire City Hotel. Op zondagochtend 25 juni werden de renners klokslag half negen weggeschoten door niemand minder dan Jan Lonink, de burgemeester van Terneuzen. De route voerde de renners onder andere door de Hedwige Polder en naar het spookdorp Doel, ooit ontruimd voor de uitbreiding van de Antwerpse haven.

De lunch bij de Petrus en Paulus Hoeve werd vergezeld door de kwaliteitswijnen van Wijnhandel Herman, misschien wel de beste wijnleverancier van Nederland. ’s Avonds werd er gebarbecued in Paal bij ’t Schor van Danny en Christien Buysrogge, in 2016 KHN ondernemers van het jaar van Zeeland. Terwijl de zon wegzonk in de Westerschelde, beleefden de pedaleurs een onvergetelijke avondetappe.

Een dag later stond er al na 20 kilometer koers een heuse tijdrit op het programma. Voor de pedaleurs uit de horeca was door het regio comité een moorddadige strook van 2 kilometer uitgerold over de kasseien van de Smokkelweg, op de desolate grens tussen Nederland en België. Het werd een slagveld. De heroïsche rit werd gewonnen door nieuw lid en sponsor Bert Vossebeld, de ‘Baldato van Almelo’. Net als in de echte kasseienklassieker ontving de winnaar een kassei. Dat gebeurde tijdens een historische lunch op het strand bij tweesterrenrestaurant de Kromme Watergang. Het traditionele slotdiner op maandagavond vond dit keer plaats bij het gerenommeerde Oosterse restaurant Moy Fa in Axel.